Ik ben geboren in 1977 in Arnhem en op muziekgebied is het eerste waar ik aan denk dat mijn ouders veel naar klassieke muziek luisterden. We hadden in die tijd nog een platenspeler en een radio en heel wat klassieke werken zijn mij ter ore gekomen. Ik wist geen namen van componisten en of de namen van de muziekstukken, maar veel later, heb ik bijvoorbeeld het Requiem van Mozart gezongen en dat kwam me erg bekend voor. Heb ik toch ergens in de box opgepikt, denk ik. Mijn moeder zong altijd als ik bij haar achterop de fiets zat en mijn vader was verzot op gitaar spelen en daar bij zingen. Zo waren de familiebijeenkomsten met mijn opa en oma, neven en nichten een feest wanneer we met ons allen liedjes gingen zingen rondom een kampvuur. Fantastisch.

In die tijd was het in om als ouders je kinderen op muziekles te doen en ook tenminste op een sport. Dus ik ging op dwarsfluitles en hockey. Ik was nooit een diehard studiefiguur. Waar vriendinnen echt elke dag een uur oefenden, was ik vlak voor les een kwartiertje bezig en ik vond het wel goed. Nu heb ik natuurlijk enigszins spijt dat ik niet meer geoefend heb, maar ja, je bent zo als je bent. 

Ik hou super veel van zingen en heb in diverse koren gezeten, ook zangles gehad. Waar ik vroeger met letterlijk trillende benen stond, lukt het me steeds meer om gewoon schijt te hebben aan iedereen (of zijn het mijn eigen gedachtes?) en te doen wat ik leuk vind. En dan is het echt tof te zien dat andere mensen blij worden van wat je doet! Dat geeft een adrenaline kick, echt niet normaal.

Nu, in 2018/2019 heb ik vioolles. Hoe is dat gekomen? Ik had mijn verplichte dwarsfluitlessen immers al lang geleden achter mij gelaten. Ik wilde al super graag een viool. Ik kreeg er één in de zomer van 2017. Ik dacht dat ik zelf wel kon leren hoe het moest, maar mwoah, dat lukte niet zo goed. Ik was nog aan het overwegen op les te gaan, toen ik bij een kringloopwinkel via een veiling een soort krotje van een viool gekocht. Hij bleek het opknappen wel waard en sindsdien ben ik superverknocht aan het ding. En ja, toen had ik écht een reden op les te gaan. Het is echt moeilijk, viool spelen, omdat (bijna) niets je helpt de noot te vinden. Het moet op gehoor. En nu, in de herkansing, ben ik elke dag braaf aan het oefenen en merk dat het echt snel beter gaat! Heel leuk iets nieuws te leren.

Als ik niet met zingen en viool spelen bezig ben, werk ik aan mijn ontmoetingssite voor mensen met een verstandelijke beperking, www.vriendenvoorhetleven.nl of ben ik bezig met mijn eigen bedrijf www.gouddenker.nl waarbinnen ik bedrijven, instellingen en gemeenten help in het meedenken met projecten en oplossen van problemen waar ze tegenaan lopen. Tevens bied ik individuele coaching op persoonlijke ontwikkeling.